The wedding - an outfitpost

Ahja, want trouwen in Engeland, dat is niet hetzelfde al trouwen in la Belgique.
Dat is, als het volgend de traditie gebeurt, protocol volgen en laat den Eugène nu net gezegend zijn met een schoonvader die daar belang aan hecht.

Wat houdt dat zoal in?
Wel, om te beginnen dat zowel den Eugène als de Gilbert en zijn andere broer (de Prosper), hun vader, schoonvader én de zoon hetzelfde kostuum aan moesten doen.
Een lelijk kostuum, met pitteleerjas, stoeferke en parelmoeren gilet.
Ook wel een grappig kostuum, want bij de eerste pasbeurt waren alle broeken te kort.
En het mag gezegd: de kostuums an sich waren mottig, maar de Glbert stond er nog wel mee. De zoon trouwens ook, ons moeder begon er prompt bij te snotteren.

Dat wilt ook zeggen dat er hoeden zijn, of tenminste: diadeems met iets hoedachtig op en dan vooral voor de 'oudere' vrouwen, vanaf een jaar of 40.
De 'jongere' meisjes, die dragen 'fascinators'. Ook iets diadeemachtig, maar dan met wat tule en veertjes of een bloem.
De Sanseveria was uitermate in haar nopjes: erover kunnen gaan zonder dat iemand het abnormaal zou vinden, love it!
Al van in het begin stond mijn besluit vast: ik wou kussende duiven en pauwenveren.
De duiven vond ik in de kerstafdeling van het Serreke en werden blauw geverfd, de pluimen vond ik in de tuin van een collega.

Ik droeg mijn droomschoenen en om dat te compenseren: een kleed van 2 euro dat ik voorzag van een gigantische rugdecolleté.
Toegegeven, er zijn nog veel schonere foto's van, maar ik weet niet of ik daar klaar voor ben, om met gezicht en al op de foto te staan.

De rest zal voor een volgende keer zijn: ik heb nog last van het uurverschil.
Slaapwel!

Wuttel! [wữttel]

(de(m.))
1 (-s of -en) onderste, niet-geleed gedeelte van gewassen waardoor water en voedsel uit de voedingsbodem worden gezogen en waarmee gewassen bevestigd zijn
2 (-s of -en) Kempisch dialectwoord om een persoon te beschrijven die niet steeds even slim handelt: da is nogal ne wuttel!
3 (-s of -en) dat wat mij daarstraks half hysterisch naar de Gilbert deed lopen uit vreugde

Tijdens de boekenvoorstelleing van 'Groeten uit Transitië' kwam er allerlei volk langs.
De meest memorabele mens kan niet anders geweest zijn dan Steven van 'Mier', met een enthousiasme dat aanleunde tegen waanzin en een beweeglijkheid die ongezien was. Hij ratelde over huizen met de vier elementen in, zodat er leven kon zijn en nog allemaal dingen. Heel zijn uitleg heb ik niet onthouden, maar dit wel: "...en dan groeien er ananassen!"

Uw eigen ananas, dat is toch eens iets anders dan een olijfboom en nog helemaal niet zo populair: een ideaal project leek mij!
In het boek stond er niet zo veel over, maar gelukkig hebben ze in de Kempen ook internet.
Dat leverde mij zo'n drie verschillende plantwijzen op, 'koop een ananasplant' niet meegerekend, uiteraard.

De eerste luidde: snijdt de top eraf en plant hem.
Hieronder ziet u een foto van een tijdje geleden. Ondertussen ligt de plant op de mesthoop wegens -euhm- dood. Het was waarschijnlijk ook niet het beste idee om daar gewone zwarte zand voor te gebruiken, maar het onkruid lijkt daar geen last van te hebben.

De tweede: draai de stekels uit de ananas en zet ze in een glas met water tot er wortels aan komen.
Ik wacht al zo'n drie weken. Wortels zie ik nog niet, maar volgens mij begint hij wel te schimmelen en zo fris als op deze foto is hij nu ook niet meer.

And last but not least: nummer drie.
Het prijsbeest van de methodes, natuurlijk, dat zou hier anders nogal een anticlimax geweest zijn!
Ook hierbij moet je de stekels uitdraaien, maar je plant ze in een klein potje met aarde. Na een paar weken zijn er normaal gezien wortels en kan je het overplanten in een grotere pot.

Hier komt de clou van de titel! De plant stond er al een tijd en begon er minder gezond uit te zien. Ik besloot hem eruit te halen, want ik ging er vanuit dat hij dood was.
Maar nee: het dutske had gewoon te weinig plaats en vele wortels lachten mij toe!
Hij kreeg onmiddellijk een groter verblijf en binnen twee jaar hoop ik mijn eigen ananas te kunnen eten, feest!
Wat wel een anticlimax is: ik heb er geen foto van, maar op tijd en stond informeer ik u over mijn experiment, beloofd.

Het is er de tijd van't jaar voor!

Ik had een favoriet aspergerecept, maar de rest van het huishouden houdt niet zo van risotto.
Het volgende vonden de slahatende kleuters ook maar niks, maar dit kan ik tenminste in één portie maken en dat is minder erg dan dat ik 3/4e van de pan risotto binnenwerk.

Het is zo mogelijk nog simpeler en het smaakt heerlijk!

Wat heb je nodig?
- Rucola
- Schimmelkaas (ik gebruikte Deense Blauwe, maar een andere gaat ook)
- Asperges
- Een ei

Hoe maak je het?
- Kook de asperges beetgaar en laat ze een beetje afkoelen.
- Schik ondertussen de rucola op een bord en leg de asperges erop
- Maak een roerei en voeg helemaal op het einde de kaas toe, zodat hij in het ei smelt.
- Leg jet ei bovenop de asperges
- Eet, geniet en vraag u ook af hoe het kan dat je niet eerder op zoiets simpel kwam!

Groeten uit Transitië: een boekbespreking

Het is niet dat ik lees op een AVI 1 niveau of dat het niet interessant was, dat het zo lang duurde voor ik erover schreef, integendeel!
Maar er was zoveel dat ik erover wou zeggen en al evenveel dat ik wou testen, dat ik er gewoon nog niet toe kwam!
U kent dat wel: van uitstel & afstel, daarom ga ik hier gewoon op regelmatige basis iets tussen zwieren uit het boek.
Want dat is eigenlijk ook transitie: geen apart gegeven, maar iets dat verweven is in ons denken en doen.

Vandaag nog even geen experimenten, maar ongegeneerde reclame, zonder vergoeding!
Of 't is te zeggen: zonder financiële vergoeding, want zelden las ik een schoner dankwoord dan hier!

Kom vooral niet af met: 'ik lees niet graag grote stukken ineens' of 'als ik graag een betweterig vingertje zou zien, ging ik wel terug naar school'.
Het boek bestaat uit verschillende korte stukjes. Lang genoeg om informatief te zijn, kort genoeg om niet te gaan vervelen en altijd met wel ergens een kwinkslag. Het is niet omdat we de ecologische toer opgaan dat we niet meer mogen lachen, hé meneer?!
Bovendien is het niet opgevat als een ellenlange preek aan zij-die-niet-genoeg doen, maar staan er voor iedereen wel wat haalbaars in.

En natuurlijk: een speekmedaille voor uzelf, elke keer als ge iets leest wat ge al toepast!

Zo wordt hier in huis nooit flessenwater gedronken en ook op een ander prefereer ik pidpa en tòch betrap ik mij erop dat ik dat altijd, haast verontschuldigend, vermeld wanneer er bezoek is.
Het feit dat er nooit iets van frisdrank in huis is en dat het daarom ofwel water ofwel alcohol of melk is, zit daar misschien ook wel voor iets tussen.
Ook begrijpelijk dat niet iedereen kraanvocht drinkt. In mijn studententijd dronk ik enkel uit de kraan wanneer de nadorst groot was en het budget op. Antwerps kraantjeswater: het is niet alles.

En voor de jonge moeders onder u: er is niks mooier dan een wasdraad vol pas gewassen luiers. Echt!
Tegenwoordig staar ik niet meer vol liefde naar mijn wasdraad, maar toen wel.
En ok: met uw handen kaka pampers van drie dagen oud uit de luieremmer halen is niet altijd fijn, maar de kinders die voor hun twee jaar dag én nacht droog zijn, compenseren dat!

Nu we trouwens toch over kaka bezig zijn: het meest besproken onderdeel is waarschijnlijk het composttoilet.
Flitsen uit het verleden kwamen mij tegemoet toen ik dit las.
Uit de tijd dat moemoe mij aanmaande om voorzichtig te zijn als ik naar het toilet ging, dat ik er niet in zou vallen. Toen wij geregeld op een plank met gat gingen zitten en nadien steeds keken in die put.
En waar vava inderdaad af en toe wat van de put in den hof deed.
Ondertussen is er van de plank al lang geen sprake meer, van vava jammer genoeg ook niet. Hij had begot met veel plezier in het boek gelezen, veel commentaar gehad waarschijnlijk ook.

Hier thuis is er nooit een plank geweest, al werd er, nog voor wij hier woonden, wel geregeld van vloeibare bemesting gedaan in den hof tijdens het bouwen.
Wat we wel hebben, is een spaarknop en een regenput waaruit we water halen om het toilet te spoelen.
Maar zelfs dan nog gebruikt zo'n toilet enorm veel water.
Wat ik nu ga zeggen, degouteert u misschien, maar hey: it's a way of living!
Ten huize Sanseveria wordt immers niet altijd doorgetrokken na elke toiletbeurt.
Niet dat er een hele dag wordt opgespaard, maar toch.
Zeker tijdens de ochtendspits: 4 plasjes (of meer) en één keer doortrekken.
Misschien wat raar in het begin, maar het went.
Natuurlijk moet u er niet aan beginnen wanneer het familiefeest is in huis, maar op doordeweekse dagen zonder bezoek dat je nog graag terugziet later: waarom niet?
En daarom sluit ik deze eerste post graag af met een Philleke dat alles samenvat:

Het is natuurlijk maar een theorie....

De 20e mei ging ik nog eens joggen.
Het was enkele weken geleden, ik gok een stuk of drie.
Ik was al twee honden gepasseerd zonder in tranen uit te barsten.
"Flink bezig, Sanse", sprak ik tegen mezelf.
Ik liep rustig langs het kanaal en belde ondertussen met een vriendin.
dat 'rustig' mag u erg letterlijk interpreteren. Elodie Ouedraogo zou het waarschijnlijk eerder 'wandelen' noemen, of 'slenteren'.

En ineens begon het: pijn!
Geen steek in de zij genre ik-had-toch-beter-geen-frieten-gegeten-voor-ik-vertrok, maar echte PIJN!
Na een minuut dacht: 'het is een gesprongen appendix'.
Na vijf minuten dacht ik 'mijn baarmoeder gaat eruit vallen'.
Na tien minuten wou ik de Gilbert bellen, maar was ik al bijna terug thuis dus zou het al te belachelijk geweest zijn.

De pijn bleef, al was hij gelukkig niet altijd even erg.
Maar wel erg genoeg om mijn avond te verpesten.
Daaag, leuke plannen, hallo zielige avond in de zetel!

Twee dagen later, het was ondertussen dinsdag, zat ik bij de dokter.
Fietsen was een hel, de leerlingen mochten basketten wegens het niet in staat zijn van hun juf tot het opstellen van het parcours en 's nachts deed ik geen oog dicht.
De het mijn appendix niet zou zijn, had ik al wel verwacht.
Maar wat dan wel?
Een visite later stond ik buiten met het schaamrood op mijn wangen.
Niks levensbedreigend, niks groots of exotisch, maar ordinair verrekte buikspieren van dat kleine beetje 'joggen'. Het voorstel om een ziektebriefje te schrijven wimpelde ik af, het was al erg genoeg.

Erg ja, want hoewel er nu niet veel meer van te merken is, had de Sanseveria ooit een mooie buik.
Ooit, lang geleden, voor er twee kinderen in hadden gezeten en voor de kebabman bij mijn kot mijn beste vriend werd.
Striemloos, plat lichtjes ingevallen en constant bloot.
Heel wat anders dan nu het geval is!
En daar zit volgens mij de oorzaak van het kwaad, want om het penske te verbergen, grijpt de Sanseveria graag naar figuurcorrigerend gedoe.
Niets zo zalig als een onderbroek die je tot net onder uw borsten kan trekken, in de huidige toestand is dat eigenlijk maar net boven de navel meer, dat was vroeger ook anders...
Ik ben een echte David Copperfield als het op het wegtoveren van de buik aankomt!
In de winter is dat lekker warm en in de zomer maak ik mezelf wijs dat het thermisch effect ervoor zorgt dat ik afval aan mijn buik, over illusies gesproken...

En waar zit nu die fameuze theorie?
Wat als die onderbroeken nu zo goed zijn dat ze de werking van mijn buikspieren deels overnemen?
Vaneigens dat die dan niets meer gewend zijn en bij de minste inspanning de geest dreigen te geven!

Soit, samengevat: geen figuurcorrigerend ondergoed meer voor mij!
En ook geen broeken, bijgevolg, want die twee gingen hand in hand.
En ook geen 4 kilo minder binnen drie weken, doeme toch!

Een baksteen in de maag. Of toch houtskelet? Of een caravan?

Herinnert u zich nog het kast-vraagstuk?
Die waar onze schrijnwerker spontaan grijze haren van kreeg en waarbij ik de liefde van de Gilbert voor mij zienderogen zag dalen?
Wel: die is er nog niet.
Nog niet, maar wel bijna (hoewel 'bijna' in deze zin wel erg ruim gezien kan worden).

De prijs was doenbaar, de bekleding werd gekozen, de schrijnwerker mocht starten en de Sanseveria begon terug te krabbelen.
Want zou het toch niet te veel hout zijn?
En als het fineerpatroon niet kan doorlopen (wat ik wou), gaat het dan nog wel schoon zijn?
En gaat het niet te druk zijn met het behang in de keuken?
Of zouden we toch niet beter wit nemen?
(Want 'wit is altijd schoon', zo zei Leo Pleysier)

De Gilbert vroeg nog nét niet de echtscheiding aan, roloogde tot hij er duizelig van werd en zei kordaat het het goed was, dat het schoon zou worden en dat het blijft zoals het was.
Oef.

Het probleem zit hem ook in de rest van ons huis.
Het enige nieuwe zijn onze zetel (omdat de andere te duur was om te laten opmaken) en de keukentafel.
De keuken? Tweedehands en opnieuw geschilderd.
De kasten? Kregen we bij de keuken.
De badkamer? Geruild voor de tafel en stoelen die ook bij de keuken zaten en -euhm- 'niet helemaal ons ding' waren.
Keukenstoelen? Tweedehands and fabulous!
En dat maakt nieuwe en grote aankopen zo moeilijk, denk ik.
Bij tweedehands spullen kan je er zelf nog aan prusen of, als het echt te erg is, ze inwisselen voor iets anders.
Maar nu?
Nu gaat het blijven staan tot de Gilbert en ik verhuizen naar onze serviceflat.
Dat is dus nog wel eventjes.
En elke dag gaat daar die kast zijn.
Elke dag.
Altijd.

Ik denk dat ik meubilaire bindingsangst heb.


Ah, het wordt blijft trouwens dit ontwerp.

Margi Mindy

De facebookvriendjes zagen haar haar al: Margi Mindy, het zusje van Mega Mindy.
Gecreëerd voor den Eugène zijn vrijgezellenavond.
Het enige wat ze zeiden was: het moet een Mega mindy kostuum zijn, maar het mag marginaal zijn.
Say no more!
De Sanseveria dook in haar stoffenbak, ging langs de kringwinkel en presenteert u het volgende:

Mocht u zelf aan de slag willen gaan:
- felroze broekkousen, al jaren in de verkleedkoffer, maar met de huidige fluotrend waarschijnlijk overal te vinden
- 'ne gaine' uit de kringwinkel,  (slordig) roos geverfd en met een gouden 'm' erop gestikt
- Blonde pruik, gemaakt op de tante Hilde manier, met een lintje om ze vast te knopen onder de kin, met wol uit de kringwinkel
- Arm- en beenstukken met vleugeltjes & gouden broekje: stof die hier nog lag van een superheldenkostuum voor de zoon, ooit gekocht bij Peter's modestoffen
- Cape van badmatje uit de kringwinkel
- Een masker maakte ik niet, maar met een pot gel en roze glitters zijn alles wat je nodig hebt om een masker te schilderen.

Mocht u een vrijgezellenfeestje hebben: het kostuum heeft de dag overleefd en kan uitgeleend worden.
Geen dank!