zondag 14 december 2014

De broek, haar rits, mijn heupen & hun vetlaag

Ge kent dat wel: ge gaat ergens naartoe en op de terugweg, komt ge iemand tegen.
Een blik op de klok vertelt u dat er nog wel 20 minuten zijn. Veel te kort om helemaal bij te praten, maar kom: ge neemt wat ge kunt.
Dan wordt het tijd om te vertrekken. 12 minuten om van de Kammenstraat naar het station te gaan: onmogelijk, tenzij ge een fiets hebt.
Of nee: ook in dat geval onmogelijk, want de Meir loopt zo vol dat er amper te fietsen valt!
Geen paniek: een uur later vertrekt er terug een trein, dat ge niet meer op tijd zijt voor het etentje, overleeft ge wel.
Maar dat ge u niet meer kunt opfrissen: dat is een ander probleem!
Gelukkig is er voor elk probleem een oplossing, hieronder leest u de mijne.

Ik had enkele bloesjes gekocht bij Think Twice, mijn favoriete tweedehandswinkel. Een fris bovenstuk had ik dus. Alhoewel: fris.. We gaan daar niet flauw over doen: kleding uit de tweedehandswinkel verdwijnt hier thuis eerst in de was. Op naar de Inno om, geheel subtiel als ik ben, wat parfum in mijn tas te spuiten.

De bovenkant was in orde, maar daar bleef het dan ook bij. Het bloesje was niet super lang en mijn broek was niet echt hoog: het was geen zicht. Tien minuten voor de winkel zijn deuren sloot, dook ik weer de Think Twice binnen. Ik vond een broek die lang genoeg was en juist groot genoeg of juist te klein. Tijd om te passen was er niet meer, maar voor 4€ durf ik al eens een risico nemen.

Ik fietste terug richting station en sprong op de trein.Ergens tussen Lier en Herentals vroeg ik aan het meisje dat naast me zat af ze de rest van mijn tassen in de gaten wou houden.
Ik begaf mij naar het toilet om mij om te kleden, want verder ben ik niet zo'n fan van treintoiletten.
Ik deed mijn 'nieuwe' bloes aan en gleed in de jeans.
Ik perste alle lucht uit mijn longen, trok mijn buik in en kreeg de knop net dicht. Oef!
Uit ervaring weet ik dat de rits dan meestal geen probleem meer vormt.
Uit ervaring weet ik echter ook dat er altijd uitzonderingen zijn.
Die uitzondering vinden meestal plaats op een volle trein. Of op een toilet waar ge natuurlijk niet op de grond kunt liggen in een ultieme poging om die rits toch maar dicht te krijgen.
Met mijn tas voor mijn kruis en een knalrode kop liep ik terug naar mijn zitplaats. 'Gewoon even zitten, dan rekt de stof', maakte ik mezelf wijs.
De trein stopte.
Met mijn tas nog steeds op dezelfde plaats liep ik naar de bushalte.
Ik ging achteraan in de bus zitten en probeerde de rits dicht te krijgen.
Niets.
Nog eens.
Nope.
Het moet het meest marginale zicht geweest zijn voor voorbijgangers, daar twijfel ik niet aan: iemand die half zittend, half liggend op haar stoel allerlei dubieuze bewegingen maakt en een hoofd als een tomaat heeft.
Helaas...

Aangekomen op mijn bestemming, liep ik dus nog steeds met mijn tas voor mij.
Ik ging het restaurant binnen, groette iedereen vluchtig en haastte mij naar het toilet.
Ik maakte mij zo smal als ik kon, zwoor nooit nog iets te kopen dat eigenlijk te klein was, verwenste mijn heupen en... kreeg de rits dicht

Om het te vieren heb ik daarna een moeulleux gegeten!
En het verhaal van de rits tegen jan en alleman verteld.
Ik ben nogal goed in zelfrelativering.

zondag 23 november 2014

Recykleren voor de zoon

Dat kind van mij zit in het eerste leerjaar.
Daag kleuterturnen, hallo rugby!
Echt: dat is een kei toffe sport! Hij heeft nog geen één match moeten spelen, maar als dat wel zo is: slechts om de drie weken!
Wat minder tof is, is dat hij altijd zo'n wit voetbalshortje aandeed om te gaan trainen (tweemaal per week).
Er komt dan zoiets naar huis:



De vlekken krijg ik er meestal wel uit (leve de ossegallezeep!), maar ik heb niet steeds een volle mand om op 60° te wassen.
Een nieuwe tenue was aan, de orde en dan nog liefst in een donkere kleur.
In de kringwinkel vond ik een gigantisch voetbalshirt.

Ik nam een t-shirt en een short van de zoon als maat en model en op 1-2-3 stak het in elkaar.
Voor de schort gebruikte ik nog wat stof van een oude t-shirt, omdat ik nét niet toekwam met de voetbaltrui.

Het kind is content en de moeder ook: amper te zien dat het vuil is: ideaal!






Maar wacht!
Er werd nog gerecykleerd!
Meer bepaald wat ik aanhad op deze dag...

zondag 2 november 2014

FWF: 100% goed voor onze wereld, 100% slecht voor mijn ego

We gaan er niet over mekkeren: het is inderdaad al november, maar de foto's, die werden dinsdag al getrokken, in ongelooflijk aangenaam en kokerig gezelschap.
(Mochten er toevallig blonde dochters dit lezen: nee hoor, uw moeder, die blogt niet. Dat is gewoon iemand met een parallel leven!)
Maar er gaat meer aan vooraf.
Diezelfde outfit droeg ik namelijk een week voordien ook al, toen ik met het kroost naar de bib ging.
In het naburige dorp is er immers elke woensdag een voorleesuurtje: ideaal om uw kinders op de bank aldaar te zetten en even op uw gemak door de bibliotheek te wandelen.
Toen ik het kroost weer ging halen, stond daar een vrouw die mij vaag voorkwam en omgekeerd blijkbaar ook.
Ik schrijf hier even de meest toffe conversatie ever uit!
Zij: "Seg, zijt gij Leen niet?"
Ik: "jaja. Gij zijt de mama van Els, niet?"
Zij: "ja en dat zijn ons Els haar twee zoontjes. Ze is zwanger van nummer drie nu"
Ik: "Ah, tof"
Zij: "ja. En gij zijt ook terug in verwachting!?"
(kijkt nadrukkelijk naar mijn, blijkbaar enorme, buik)
Ik: "Nee, ik ben gewoon dik, blijkbaar."

Echt, plezant dat het was!
Ondertussen maak ik constant grapjes over mijn 'zwangerschap' die, tenzij ik volgende week mijn regels niet krijg, onbestaande is.

En daarom: een fair wear friday met het ideale kleedje voor vrouwen die er graag zwanger willen uitzien.

Het kleedje:
Gekocht op 2dehands.be, mijn favoriete onlinewinkel. Het is van COS en het is heerlijk zacht, voelt aan als een pyjama en maakt je blijkbaar vet. Waarschijnlijk werd het daarom verkocht.
Maar echt: foert!
Ik ga dat zo vaak dragen, het is echt een zaligheid!
Het lint erin komt van de rommelmarkt

De laarzen:
Ook tweedehands gekocht op het www en steunzoolloos.
Vooral dat laatste maakt mij momenteel gelukkig.

De pose:
Serieus: zwangerschapsfoto's met kleren aan van bekende modellen zijn vrij schaars!
Maar kom, ge kunt er u wel iets bij voorstellen, niet?







Ik *hartje* mijn buik!







woensdag 22 oktober 2014

Kinderlogica & duizend hartjes

De training zat erop en we reden naar huis.
Op de achterbank zat een content kind.

'Ik ga altijd rugby blijven doen, mama!'
'Bedoel je als werk?'
'Neenee, als sport. Ik ga altijd rugby doen en zwemmen, dat zijn mijn sporten.'
(als ge heel stil zijt, hoort ge op de achtergrond de Gilbert zijn wielerminnend hart breken)

'Ah, dat is kei tof! Seg, wat zou je eigenlijk willen doen als werk?'
'Voor dieren zorgen. Ik word later dierenarts! Voor alle lieve, schattige en zachte diertjes!'
'Jamaar knolleke, je weet toch dat de dieren die bij de dierenarts komen niet altijd lief en schattig zijn, want die zijn ziek.'
'Dat is niet erg, mama. Ik maak die dan weer beter!'

'En wat als er iemand met zo'n dikke vogelspin komt?'
'Mama, niemand heeft een vogelspin als huisdier. Dat kan niet!'
'Jawel, die meneer die we hebben gezien vorige week, die heeft dat.'
Het kind denkt even na, niet meer dan een paar seconden.

'Op die dag zit er iemand anders. Ik kan niet altijd werken hé?'

Zoals ik al zei: duizend hartjes...












donderdag 2 oktober 2014

Fair wear zondag

Ik ben echt nog zwaar fan van fair wear friday, maar die vrijdag, dat lukt niet altijd.
Eigenlijk, de dag maakt in principe niets uit, wel?
En de kwaliteit van de foto's, dat is eigenlijk ook maar bijzaak. Niet?

Maar het mag natuurlijk wel iets hebben, zo'n outfitpost.
Ik heb ze eens allemaal bekeken en ik moet zeggen: poseren, dat is niet mijn sterkste kant. Verre van zelfs!
Gelukkig zijn er mensen die dat wel kunnen en aangezien alles toch al gedaan is, ga ik die gewoon kopiëren, easy peasy!
We kunnen alvast met zekerheid zeggen dat het een billenkletser van formaat gaat worden.
Tenslotte heb ik allesbehalve het figuur van een fotomodel en bovendien beschik ik over een karakterkop.
Lachen!

Wacht: het wordt nog beter!
Ik ben namelijk ook niet de meest stipte persoon en geen vergetelheid is mij vreemd.
Dus doe gerust mee: klik op de enveloppe hier rechtsboven en mail mij een foto. Het mag gerust belachelijk zijn, echt: laat u gaan! Maar verwacht niet dat ik hier halfnaakte foto's ga posten, ik wil namelijk niet iedereen wegjagen.
Ik zal de spits afbijten, met iets dat ook erg 'spits' is: Twiggy!







De gelijkenis is treffend, nietwaar?
De bril komt van de kringwinkel en heeft deze maand al goed dienst gedaan. Leve de nazomer!

Het kleedje komt van bij Think Twice, het was er zo eentje dat niets meer nodig had: perfectie voor 15€, daar houden wij van!

En dan de laarzen.
De laarzen zijn mijn grote vestimentaire liefde!
Gevonden op tweedehands, van de Belgische Nathalie Verlinden en zo schoon dat zelfs volledig heteromannen zeggen dat ze mooi zijn.

De volle 100% goed dus!
Wat ook de volle 100% goed was, was het festival waar deze foto getrokken werd én de talentvolle vriendin die mij kon fotograferen tijdens de 10 seconden dat mijn buikspieren deze pose aankonden

Tot de volgende!



zondag 21 september 2014

In mijn tijd was het écht beter!

Ik was vroeger zot van Tiny, het meisje van het boek.
Zo geweldig dat die was!
Mijn favoriet was 'Tiny in de tuin'. Ik zweer het u: die tuin was gigantisch! Minstens drie voetbalvelden groot, als je het mij vraagt. En perfect onderhouden ook!
De reden dat ik dat boek zo fantastisch vond, was niet door mijn ontluikende groene vingers (de Gilbert geeft hier de planten water, dat zegt genoeg), maar door haar tuindier.

Waar wij zitten opgescheept met een, weliswaar schattige, egel die niets anders doet dan zijn gevoeg op ons gras en terras, had Tiny een schildpad.
EEN SCHILDPAD!
Sindsdien vind ik een schildpad in de tuin het coolste wat er bestaat.
En hoewel het boek ergens bij mijn ouders in de kelder steekt, weet ik nog steeds hoe het dier heette: 'Pleuntje'.
Echt: als ik ooit een landschildpad in mijn tuin heb, noem ik hem zo, als eerbetoon.

Maar die Tiny had niet enkele de beste dieren in huis, nee hoor, dat kind was een allround fenomeen!
Serieus: op de dag dat ze alleen thuis is met haar broertje, ruimen ze hun speelgoed op, poetsen ze alle schoenen, dweilen ze de vloer, doen ze de was én de afwas, hangen ze die was ook nog op, dekken ze de tafel en koken ze zelf een driegangenmenu met als dessert verse soezen.
En die Tiny is volgens mij niet eens veel ouder dan tien jaar!
Ik ben drie keer zo oud en ik heb geen idéé hoe je verse soezen maakt, laat staan dat ik ze piramidegewijs zou kunnen stapelen!
Het spreekt natuurlijk voor zich dat ik het boek in huis haalde van zodra de kinders een bladzijde konden omslaan, kwestie van het wat inspiratie op te laten doen.

Maar ach, hoe treurig is soms het lot van jeugdhelden...
Daar waar Tiny ooit een schattig kind was met losse pen getekend, is het nu een gedigitaliseerd mormel.
Eerlijk waar, ik heb niks tegen vooruitgang, maar soms is het origineel gewoon beter.





Nee, Tiny, je bent geen droomprinses meer...